Een Travellerspoint blog

USA 2012 - 30 maart:Topeka-Hutchinson

sunny 25 °C

Vanwege het te verwachten programma van vandaag staan we iets eerder om. Uiteindelijk vertrekken we om kwart voor 9 van de camping. Ontbijten doen we weer bij een Denny’s, maar we nemen deze keer wel een wat bescheidener maaltijd dan gisteren. Na het ontbijt rijden we richting de snelweg. We hebben Eva er weer bijgehaald om ons de weg te wijzen, maar ze is het al meteen oneens met Mellius. Die wil via de Kansas Turnpike (I-335) en US Highway 50 naar Hutchinson, maar Eva wil via Interstate 70, Interstate 135 en highway 61. Tegen de tijd dat we het verschil hebben opgemerkt zitten we al een stukje op de route van Eva en zal het qua kilometers weinig meer uitmaken. We vervolgen dus onze weg op de I-70.
Als we zo’n 3 kwartier onderweg zijn komt er een State Trooper naast ons rijden. Die heeft al gezien dat we aan de achterkant geen nummerbord hebben, ziet dan dat er ook aan de voorkant geen nummerbord zit en besluit dan dat hij dit eens nader moet gaan onderzoeken. De zwaailichten gaan dus aan en we moeten naar de kant. Als we stilstaan kan de Trooper ons tijdelijke kenteken rustig bestuderen en concluderen dat het wel goed is. Hij wil nog wel graag rijbewijs en het huurcontract van de camper zien. Als dat ook in orde is kunnen we weer verder.

DSC_0087

DSC_0087

We zijn vervolgens weer een uurtje onderweg als Mellius in de spiegel weer een auto met zwaailampen op het dak aan ziet komen. Ook deze blijft even schuin achter ons rijden en dan gaan ook hier de zwaailampen aan en kunnen we opnieuw naar de kant. Het blijkt dat de sheriff van Geary County ook graag ons tijdelijke kenteken wil onderzoeken. En na controle van het kenteken, rijbewijs en huurcontract kunnen we ook nu weer verder. De sheriff vindt het wel grappig dat hij nu de tweede is binnen een uur die ons laat stoppen, maar zegt ook dat niet kan garanderen dat het niet nog eens gebeurt. Het huurcontract van de camper houden we in ieder geval vanaf nu maar bij de hand.
Na een uitgebreide tankstop verlaten we bij Salina de I-70 en rijden we de I-135 op. Bij McPherson slaan we vervolgens af op de highway 61 naar Hutchinson. Om 20 voor 2 komen we aan bij het Kansas Underground Salt Museum.

DSC_0092

DSC_0092

Daar staat net een tour op het punt van beginnen. Na een veiligheidsinstructie krijgen we een helm en een overlevingsset on in geval van nood nog zuurstof te kunnen krijgen.

DSC_0095

DSC_0095

Daarna dalen via een echte mijnwerkerslift, zonder licht, ruim 220 meter af naar de zoutmijnen. Hier is jarenlang zout gewonnen, en de mijn is nu nog steeds in gebruik. In tegenstelling tot de grotten die we eerder zagen zijn de gangen hier erg breed (+/- 20 meter) en hoog (+/- 3 meter). In het eerste deel van de tour komen we langs verschillende machines en treintjes die in de mijnbouw worden gebruikt en wordt uitleg gegeven over de manier waarop het zout wordt gewonnen: eerst wordt aan de onderkant een sleuf gemaakt, dan worden gaten geboord waarin dynamiet wordt gestopt. Als dat tot ontploffing is gebracht worden de brokstukken op een grote lopende band gestort, vergruisd en gezuiverd en dan naar boven getransporteerd. Machines die een keer naar beneden zijn verplaatst blijven daar ook: ‘what gets in the mines, stays in the mines’.

USA 2012 005

USA 2012 005


USA 2012 004

USA 2012 004

De mijnschachten waar geen zout meer wordt gewonnen worden nu gebruikt voor de opslag van gevoelige materialen, waaronder tapes en kostuums van films en TV-series. De temperatuur en de luchtvochtigheid in de mijnen zijn namelijk altijd gelijk, en de mijnen zijn ongevoelig voor weer, aardbevingen en terroristische aanslagen.
Na de rondwandeling stappen we in een treintje dat ons in een kwartier langs een aantal bezienswaardigheden in de mijn leidt.

USA 2012 006

USA 2012 006

Daarna rijden we in een apart wagentje ook nog een route door de mijnen, waarbij weer opvalt hoe gigantisch groot de mijnen wel niet zijn. Al met al een erg leuke ervaring, die gek genoeg niet in de Lonely Planet is terug te vinden.
Het is alweer 4 uur als weer terug zijn in het daglicht, hoogste tijd dus om weer verder te gaan. We rijden nu naar de Cosmosphere, een ruimtevaartmuseum dat hier eigenlijk wel op een wat vreemde plek zit, want in de hele staat Kansas is verder niks te vinden dat met ruimtevaart te maken heeft. Gelukkig is het museum tot 7 uur open, dus we hebben nog wel even tijd. Het museum begint met de V-1 en V-2 raketten die door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog werden ontwikkeld. Er zijn zelfs een V-1 en V-2 raket te zien en dat is toch wel behoorlijk uniek. De belangrijkste raketingenieur bij de Duitsers was Werher von Braun, die zich aan het einde van de oorlog overgaf aan de Amerikanen. Hij zorgde er ook voor dat de Amerikanen het grootste deel van de overgebleven V-2 raketten in handen kregen, inclusief bijbehorende documentatie. Uiteindelijk zou Von Braun ook leiding geven aan het Amerikaanse project om een man op de maan te krijgen.
Het museum gaat hierna in op de wedloop tussen Rusland en Amerika om als eerste een mens in de ruimte te krijgen. Ondanks de kennis van Von Braun werd deze strijd glansrijk door de Russen gewonnen. Terwijl de Russen al een hond (Laika) in een baan om de aarde hadden gebracht, kwamen de raketten van de Amerikanen niet verder dan het lanceerplatform.

USA 2012 008

USA 2012 008

Maar de Amerikanen hadden uiteindelijk wel als eerste een man op de maan. De ontwikkeling daar naar toe wordt in het museum verder getoond aan de hand van de Gemini en Apollo-capsules. Een van de pronkstukken van het museum is de capsule van de Apollo 13, de vlucht die niet helemaal volgens plan verliep (Houston, we have a problem) en uiteindelijk een film met Tom Hanks opleverde.

USA 2012 009

USA 2012 009


USA 2012 010

USA 2012 010

Om half 7 zijn we het museum door (hoewel er genoeg te zien was om langer te blijven) en kunnen we ons buigen over de vraag waar we zullen overnachten. Ons oorspronkelijke doel was Russel, maar volgens Eva is dat nog meer dan 2 uur rijden. Maar tussen Hutchinson en Russel zit verder ook weinig meer en dus besluiten we maar in Hutchinson te blijven. We belanden op Melody Acres RV Park, wat in eerste instantie meer op een woonwagenkamp lijkt maar toch echt een camping moet zijn. Voor een nacht lijkt het ons goed genoeg. Als we een plek hebben gevonden en ons hebben ingeschreven rijden we terug naar Hutchinson. Helemaal aan het einde van Main Street blijken een paar restaurants te zitten. Hutchinson is ook typisch zo’n Amerikaans stadje waarbij bijna alle winkels en restaurants uit het centrum zijn vertrokken en nu allemaal aan de rand van de stad zitten. Downtown ziet er nogal verpauperd en mistroostig uit. We eten in de Village Inn, waar het eten verrassend goed smaakt. Alleen jammer dat ze geen bier schenken.
Na het eten gaan we weer terug naar de camping voor de normale dingen. Ook weer rond 12 uur naar bed.

Mileage eind: 1949,5 mijl
Vandaag gereden: 199,4 mijl
Totaal gereden: 1921,9 mijl

Geplaatst door Uris 23:16 Gearchiveerd in Verenigde Staten

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Deze blog bericht is nu gesloten voor reacties van niet-leden van Travellerspoint. Je kan nog wel een reactie achter laten als je lid bent van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint