Een Travellerspoint blog

Door deze auteur: Uris

USA 2012 - 3/4 april: Denver-Chicago - Amsterdam-Groningen

all seasons in one day 5 °C

We staan om half 8 op. Als we het gordijn open doen zien we … sneeuw! Dat verwacht je niet als het 2 dagen geleden nog bijna 30 graden is. Ontbijten doen we in het hotel. Zoals wel min of meer verwacht stelt het continental breakfast niet echt veel voor: wat droge wafels, brood om te toasten, wat muffin dingen en natuurlijk cornflakes. En gelukkig ook jus d’orange en koffie.
Na het ontbijt pakken we de laatste dingen in en hoeven dan niet lang meer te wachten op de shuttle, want die staat om 5 voor half 10 al klaar. In een kwartier zijn we op het vliegveld. De shuttle is gratis, maar deze chauffeur hengelt wel erg nadrukkelijk naar een fooi. Dat hebben we andere shuttlechauffeurs niet zien doen. Met enige tegenzin geven we hem een paar dollar. Binnen kunnen we al vrij snel terecht bij de United balie. Eerst kunnen we onze tassen nog even wegen: het maximum toegestane gewicht is 50 pond (23 kg). De tas van Uris weegt ruimt 39 pond, die van Mellius bijna 48 pond. We hoeven dus gelukkig niets over te pakken.
Het inchecken moeten we zelf doen, terwijl een medewerker achter de balie staat te wachten tot de boarding passes en de bagagestickers geprint worden. Erg efficient. Bij een winkeltje kopen we nog een stuk of wat oordoppen en gaan dan maar eens richting beveiliging. Die levert verder geen problemen op. Na nog wat rondkijken gaan we nog een hapje eten en lopen dan maar eens richting onze gate. Daar is het wel erg rustig en er staat nog geen vliegtuig, terwijl het boarden nu zo’n beetje zou moeten beginnen. We kijken nog maar eens op de borden en zien dat er een ‘ gate change’ is geweest. Gelukkig is het niet ver naar de goede gate, waar ons vliegtuig, een Boeing 757, wel klaar staat. We kunnen vrijwel meteen gaan boarden. In het vliegtuig blijft het erg lang rustig, waarschijnlijk staan er nog veel mensen bij de verkeerde gate te wachten. Uiteindelijk raakt het vliegtuig wel vol. Iets te laat (10 voor 1) vertrekken we van de gate. Voordat we kunnen opstijgen moeten het vliegtuig eerst nog gede-iced worden. Uiteindelijk is het 20 over 1 als we opstijgen.
Na een uur en 50 minuten landen we in een zonnig Chicago. We zitten weer in de Central Timezone, en dat betekent dat de klok weer een uur vooruit moet en het dan dus iets over vieren is. De gate waarvandaan het vliegtuig naar Amsterdam vertrekt is 50 meter verderop, dus dat is erg handig. Na een wandeling en het eten van een broodje kunnen we ook voor onze laatste vlucht gaan boarden. Bij het instappen krijgen we opeens andere stoelen toegewezen. Geen idee waarom, volgens de grondsteward krijgen we een upgrade (maar we zitten nog steeds gewoon economy). Vervelend is alleen dat Uris stoel 30B krijgt en Mellius stoel 29A. We zitten dus niet meer naast elkaar. We stappen toch maar het vliegtuig is, erop gokkend dat een van onze buren wel wil ruilen. Dat blijkt inderdaad zo te zijn, de Nederlandse buurvrouw ziet dat we bij elkaar horen en biedt al spontaan aan om te ruilen. Ze zal ook geen buurman of buurvrouw meer krijgen, het is dus een raadsel waarom de grondsteward ons niet zelf naast elkaar heeft geplaatst
Net als de heenvlucht zitten we weer in een Boeing 767-300 met ook nu weer een redelijk oud entertainment-systeem. Na het avondeten (chicken or beef, met aangebakken of niet gare rijst) is het tijd om te gaan slapen. Dat lukt redelijk. Om een uur of 8 ’s ochtends (Nederlandse tijd, 12 uur Denver-tijd) wordt het ontbijt rondgebracht, bestaande uit een koek, een bakje yoghurt en koffie. Om 5 over 9 landen we op Schiphol, bijna een half uur voor op schema. Verder gaat het ook vlotjes, en ook de tassen verschijnen redelijk snel op de band. De bus naar de parkeerplaats staat al klaar zodat we daar al snel zijn. Helaas weigert de slagboom van P3 om de creditkaart van Mellius te herkennen zodat we nog even terug moeten naar de balie. Daarna kunnen we wel weg. Verder hebben we ook een vlotte reis zodat we om 12 uur aankomen in Groningen, waar we enthousiast worden ontvangen door Shrek, Donkey en Doerak. Een fantastische reis is daarmee dan echt weer voorbij.

Geplaatst door Uris 14:41 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

USA 2012 - 2 april: Denver

overcast 12 °C

’ s Nachts is het begonnen te regenen en we staan dan ook onder een zwaar bewolkt hemel om kwart over 7 op. De temperatuur is nog niet eens de helft van gisteren. We ontbijten deze keer in de camper en maken op die manier zoveel mogelijk de het brood, kaas, jam en worst op. Na het ontbijt maken we alles schoon en pakken alles in. Als dat klaar laten we de propaangastank vullen op de camping en rijden uiteindelijk om half 10 weg van de camping.
Via de Interstate 70 en 76 rijden we naar Commerce City, waar we nog even tanken voordat we om 10 uur bij de RoadBear vestiging aankomen. De milagestand is dan 2529,6 mijl, wat betekent dat we precies 2502 mijl gereden hebben. We hadden 2500 vrije mijlen, en hebben dus eigenlijk 2 mijl teveel gereden.
Net als in Middlebury spreekt het personeel hier Engels met een zwaar Duits accent. Het blijken Zwitsers te zijn (RoadBear is ook een Zwitsers bedrijf). De camper wordt helemaal geïnspecteerd. We hebben niks stuk gemaakt en best netjes schoongemaakt, dus de inspectie levert geen problemen op. De 2 mijl teveel worden ons vergeven en dus niet in rekening gebracht (het had ons anders ook maar liefst $0,90 gekost). We kunnen nog een nieuwe KOA-gids meenemen (2 weken eerder was ook handig geweest), en nadat ook de camper van een Duits stel is afgehandeld kunnen we in de shuttlebus naar het vliegveld. Verder zitten er ook 2 Nederlandse mannen in de bus. Zij hadden hetzelfde type camper als wij en dus kunnen we mooi even wat ervaringen uitwisselen. Grappig genoeg hebben ze hetzelfde commentaar als wij: je kunt er wel met 5 man in slapen maar met niet meer dan 2 mensen in leven, niet erg handige indeling, te harde bedden en een dorstige motor (ook zij reden 1 op 4). Zij zijn trouwens in 9 dagen van Middlebury naar Denver gereden.
Nadat de Nederlandse mannen en het Duitse stel zijn afgezet op het vliegveld rijden we eerst naar een autoverhuurbedrijf om een RoadBear-medewerker op te halen en dan door naar ons hotel, de Days-Inn. Nadat we zijn ingecheckt vragen we wat de handigste manier is om naar downtown Denver te komen. Er blijkt een shuttlebus te zijn, waarbij een retourtje 20 dollar kost. Dat lijkt ons wel wat, en na enig aandringen belt de receptioniste om voor ons te reserveren voor 1 uur. Het busbedrijf moet eerst nog even met de chauffeur bellen of het kan, en zullen zo terugbellen. Na 5 minuten wachten in de lobby gaan we alvast naar de kamer. Volgens de receptioniste zal het normaalgesproken wel goed komen.
Nadat we een uurtje hebben uitgerust gaan we om 5 voor 1 weer naar de lobby. Daar horen we van de receptioniste dat het busbedrijf net heeft gebeld dat de shuttle al vol is en ze ons pas om 4 uur naar downtown kunnen brengen. Daar hebben we natuurlijk niks aan. Er staat wel een shuttlebus klaar die naar het vliegveld gaat. Vanaf daar zouden we een snelbus naar downtown kunnen nemen. Helaas is deze shuttle al volgeboekt, maar we kunnen wel met de volgende, om half 2 mee. Te besluiten die dan maar te reserveren. De tussentijd benutten we door even een hotdog te halen bij de 7-11. Om half 2 gaan we dan naar het vliegveld. Daar zijn we precies op tijd voor de bus naar downtown, die maar 1 keer per uur blijkt te rijden. We moeten gepast betalen bij de chauffeur ($11 p.p.) en gelukkig hebben we dat nog.
In een klein uur rijden we naar Market Street in downtown Denver. Daar pakken we de gratis Market Street Shuttle, die de hele Market Street (de centrale winkelstraat) afrijdt. Het is dan nog een klein stukje lopen naar het Denver Firefighter Museum, dat gevestigd is in een oude brandweerkazerne. Binnen staan een aantal oude brandweerwagens en wordt de geschiedenis van de brandweer in Denver verteld. Het museum is klein, maar wel leuk. Mellius kan hier eindelijk eens achter het stuur van een brandweerwagen zitten, een droom komt zo natuurlijk uit! Als we zo’n beetje door het museum heen zijn is het ook 4 uur en gaat het museum sluiten. Als we weer naar buiten lopen rijdt er net een brandweerwagen langs, die op die manier bewijst dat brandweerwagens in Denver wit zijn, zoals in het museum al werd verteld.
Hierna gaan we naar een erg grote boekwinkel in Market Street waar we een tijdje rondneuzen. Als we zijn uitgekeken lopen we nog een stukje door Market Street, zien dat de souvenirwinkels nog gelijk zijn aan vorig jaar en gaan dan maar eens op zoek naar wat eten. De keus valt op Chili’s waar we voor een wat lichtere hap kiezen. Het is happy hour, wat betekent dat we 2 biertjes voor de prijs van 1 krijgen. We hebben nog plek voor dessert, maar die plek is wel volledig ingenomen na het nuttigen van een cheesecake en brownie-sundae.
Om 20 over 7 pakken we de bus terug naar het vliegveld. Na een kwartiertje wachten komt daar de shuttlebus naar het hotel voorijden. In het hotel nemen we een duik in het zwembad wat toch wel een beetje koud is. Ook de hot tub is helaas niet zo heel erg hot. Na 20 minuten houden we het voor gezien en gaan we weer terug naar onze hotelkamer. Daar drinken we nog een biertje en gaan rond half 1 naar het (zachte) bed.

Mileage eind: 2529,6 11,3 mijl
Vandaag gereden: 18,3 mijl
Totaal gereden: 2502,0 mijl

Geplaatst door Uris 14:12 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

USA 2012 - 1 april: Golden (Denver)

sunny 28 °C

We staan weer om 8 uur op. Voor we vertrekken gaan we eerst nog langs de campingreceptie om te kijken of onze registratie goed is gegaan. Na de ‘goodmorning’ van Mellius hoort een van de dames achter de receptie al waar hij vandaan komt. Maar onze registratie klopt, en we kunnen er nog een nacht bijboeken. Hierna rijden we naar Golden voor ontbijt. We vinden een restaurant met terras waar we na een paar minuten wachten kunnen gaan zitten. De Banana Bread met verse banaan en aardbeien smaken heerlijk, al is het niet zo heel veel. Of wij zij zo langzamerhand verwend natuurlijk.
Na het ontbijt rijden we de Mountain Lookout Road op, de weg naar het Buffalo Bill museum. De weg gaat steil omhoog met behoorlijk scherpe (haarspeld-)bochten. De weg is behoorlijk populair bij wielrenners, we halen er tientallen in. Ook geen wonder want in de Tour de France zou dit wel een col van eerste categorie zijn. Op de top hebben een mooi uitzicht op Denver en staat het museum waarin het hele leven van Buffalo Bill wordt verteld. Nadat zijn avontuurlijke leven door een schrijver werd doorverteld besloot hij zelf ook te gaan acteren en begon hij met grote shows waarin het leven in het oude wilde westen werd getoond. Die waren zo populair dat hij de shows zelfs in Europa heeft uitgevoerd. De figuur Buffalo Bill werd helemaal legendarisch doordat er allemaal boeken en stripverhalen over werden gemaakt. Na zijn dood is Buffalo Bill begraven op de Lookout Mountain, en zijn graf is ook te bezoeken. Echt heel indrukwekkend is het niet.
De Mountain Lookout Road blijkt deel uit te maken van de Lariat Loop Trail, een rondje van 40 mijl door de bergen. Dat lijkt ons wel leuk en dus volgen we de trail verder. Maar al snel moeten we de Interstate 70 op, maar helaas staat nergens aangegeven waar we er weer af moeten. Na zo’n 8 mijl vinden we het wel mooi geweest en rijden we terug naar Golden. Daar gaan we op zoek naar het Colorado Railroad Museum. Daar staan meer dan 100 locomotieven en wagons opgesteld, de meeste van de Denver en Rio Grande Railroad. Sommige zijn al mooi gerestaureerd, maar de meeste kunnen nog wel wat opknapwerk gebruiken. Wel mooi allemaal.
Als we zijn uitgekeken rijden we weer naar Golden waar we de camper weer in het centrum parkeren. Op een terrasje drinken we een heerlijke smoothie. Daarna wandelen we nog een stuk door Golden en gaan dan maar wat eten. De bedoeling was om bij een micro-brouwerij te gaan eten, maar daar blijk je alleen te kunnen drinken. We keren daarom terug naar de hoofdstraat waar we alsnog een goed restaurant vinden. Omdat we lang moesten wachten (o ja?) krijgen we de biertjes van de barkeeper.
Na het eten rijden we terug de camping waar we nog een half uurtje in de erg warme hot tub zitten. Daarna pakken we de tassen uit de opslagruimte van de camper en pakken onze spullen weer in. Als dat gebeurd is drinken we de laatste biertjes op en gaan voor de laatste nacht slapen in de camper.

Mileage eind: 2511,3 mijl
Vandaag gereden: 51,8 mijl
Totaal gereden: 2483,7 mijl

Geplaatst door Uris 23:03 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

USA 2012 - 31 maart:Hutchinson - Golden (Denver)

sunny 25 °C

Om 8 uur staan w weer op, en om 9 uur vertrekken we van de camping. Ontbijten doen we in de Village Inn in Hutchinson, en dat smaakt ook erg goed. Via Sterling en Lyons, via de highways 96 en 14 rijden we naar de Interstate 70. Eva had een andere route in gedachten (terug naar Salina via de I-135) en blijft daarom bijna 20 minuten protesteren. De Interstate 70 is gaat hier door een saai of erg saai landschap,

USA 2012 011

USA 2012 011


USA 2012 012

USA 2012 012

terwijl het qua verkeer ook niet erg boeiend is. Er is zelfs geen Sheriff of Highway Patrol om de boel wat spannender te maken. Wel is er een continue vervelende zijwind die steeds pogingen doet om de camper uit koers te brengen.
Na zo’n 2,5 uur rijden stoppen we even in Ellis om de benen te strekken en te tanken. Daarna gaan we rap weer verder. Zo’n 35 mijl voor de grens met Colorado passeren we de tijdgrens en dat betekent dat we nu in Mountain Time zitten en de klok weer een uur achteruit moet. Om een uur of 3 plaatselijke tijd rijden we eindelijk Kansas uit en Colorado binnen, de tiende en laatste staat in deze vakantie. In Stratton willen we vervolgens wat gaan eten maar helaas is daar geen Subway o.i.d. We tanken daarom alleen de camper weer even bij zodat we Denver kunnen halen en gaan dan weer verder. In Limon doen we een nieuwe poging. Helaas ook daar geen Subway, wel redelijke broodjes in de supermarkt. Als we verder rijden zit er uiteraard een Subway bij de volgende afslag…
De reis gaat vlot weer verder zodat we rond half 6 aankomen in Aurora, waar een camping zou moeten zitten. Die is er ook, maar de omgeving ziet er wat unheimisch uit en de camping zelf is eigenlijk niet meer dan een grote parkeerplaats met picknicktafeltjes, te midden van allemaal woonwagens. Dit lijkt ons geen leuke plek om 2 nachten te moeten staan. Na bestudering van de Woodall’s campinggids is onze conclusie dat we het beste kunnen doorrijden naar de camping in Golden, aan de westkant van Denver. Daar hebben we vorig jaar ook nog een nacht gestaan, en daarvan weten we tenminste dat het een goede camping is. Met de laagstaande zon pal tegen rijden we over de I-70 dwars door Denver verder naar het westen.
Om half 7 komen we aan op het Dakota Ridge RV Park. De receptie is gesloten maar er zijn nog wel plekken beschikbaar. We komen op dezelfde of bijna dezelfde plek te staan als vorig jaar. Na even uitrusten rijden we naar downtown Golden om te gaan eten. Golden blijkt een best aardig oud western c.q. mijnwerkersdorp te zijn met volop keus qua restaurants. We kiezen voor de Old Capitol Hill, waar we allebei Meatloaf nemen. Hadden we nog niet gehad deze vakantie en smaakt best goed. Na nog een wandeling door Golden rijden we terug naar de camping voor de gebruikelijke dingen. Weer rond een uur of half 1 naar bed.

Mileage eind: 2459,5 mijl
Vandaag gereden: 510,0 mijl
Totaal gereden: 2431,9 mijl

Geplaatst door Uris 23:32 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

USA 2012 - 30 maart:Topeka-Hutchinson

sunny 25 °C

Vanwege het te verwachten programma van vandaag staan we iets eerder om. Uiteindelijk vertrekken we om kwart voor 9 van de camping. Ontbijten doen we weer bij een Denny’s, maar we nemen deze keer wel een wat bescheidener maaltijd dan gisteren. Na het ontbijt rijden we richting de snelweg. We hebben Eva er weer bijgehaald om ons de weg te wijzen, maar ze is het al meteen oneens met Mellius. Die wil via de Kansas Turnpike (I-335) en US Highway 50 naar Hutchinson, maar Eva wil via Interstate 70, Interstate 135 en highway 61. Tegen de tijd dat we het verschil hebben opgemerkt zitten we al een stukje op de route van Eva en zal het qua kilometers weinig meer uitmaken. We vervolgen dus onze weg op de I-70.
Als we zo’n 3 kwartier onderweg zijn komt er een State Trooper naast ons rijden. Die heeft al gezien dat we aan de achterkant geen nummerbord hebben, ziet dan dat er ook aan de voorkant geen nummerbord zit en besluit dan dat hij dit eens nader moet gaan onderzoeken. De zwaailichten gaan dus aan en we moeten naar de kant. Als we stilstaan kan de Trooper ons tijdelijke kenteken rustig bestuderen en concluderen dat het wel goed is. Hij wil nog wel graag rijbewijs en het huurcontract van de camper zien. Als dat ook in orde is kunnen we weer verder.

DSC_0087

DSC_0087

We zijn vervolgens weer een uurtje onderweg als Mellius in de spiegel weer een auto met zwaailampen op het dak aan ziet komen. Ook deze blijft even schuin achter ons rijden en dan gaan ook hier de zwaailampen aan en kunnen we opnieuw naar de kant. Het blijkt dat de sheriff van Geary County ook graag ons tijdelijke kenteken wil onderzoeken. En na controle van het kenteken, rijbewijs en huurcontract kunnen we ook nu weer verder. De sheriff vindt het wel grappig dat hij nu de tweede is binnen een uur die ons laat stoppen, maar zegt ook dat niet kan garanderen dat het niet nog eens gebeurt. Het huurcontract van de camper houden we in ieder geval vanaf nu maar bij de hand.
Na een uitgebreide tankstop verlaten we bij Salina de I-70 en rijden we de I-135 op. Bij McPherson slaan we vervolgens af op de highway 61 naar Hutchinson. Om 20 voor 2 komen we aan bij het Kansas Underground Salt Museum.

DSC_0092

DSC_0092

Daar staat net een tour op het punt van beginnen. Na een veiligheidsinstructie krijgen we een helm en een overlevingsset on in geval van nood nog zuurstof te kunnen krijgen.

DSC_0095

DSC_0095

Daarna dalen via een echte mijnwerkerslift, zonder licht, ruim 220 meter af naar de zoutmijnen. Hier is jarenlang zout gewonnen, en de mijn is nu nog steeds in gebruik. In tegenstelling tot de grotten die we eerder zagen zijn de gangen hier erg breed (+/- 20 meter) en hoog (+/- 3 meter). In het eerste deel van de tour komen we langs verschillende machines en treintjes die in de mijnbouw worden gebruikt en wordt uitleg gegeven over de manier waarop het zout wordt gewonnen: eerst wordt aan de onderkant een sleuf gemaakt, dan worden gaten geboord waarin dynamiet wordt gestopt. Als dat tot ontploffing is gebracht worden de brokstukken op een grote lopende band gestort, vergruisd en gezuiverd en dan naar boven getransporteerd. Machines die een keer naar beneden zijn verplaatst blijven daar ook: ‘what gets in the mines, stays in the mines’.

USA 2012 005

USA 2012 005


USA 2012 004

USA 2012 004

De mijnschachten waar geen zout meer wordt gewonnen worden nu gebruikt voor de opslag van gevoelige materialen, waaronder tapes en kostuums van films en TV-series. De temperatuur en de luchtvochtigheid in de mijnen zijn namelijk altijd gelijk, en de mijnen zijn ongevoelig voor weer, aardbevingen en terroristische aanslagen.
Na de rondwandeling stappen we in een treintje dat ons in een kwartier langs een aantal bezienswaardigheden in de mijn leidt.

USA 2012 006

USA 2012 006

Daarna rijden we in een apart wagentje ook nog een route door de mijnen, waarbij weer opvalt hoe gigantisch groot de mijnen wel niet zijn. Al met al een erg leuke ervaring, die gek genoeg niet in de Lonely Planet is terug te vinden.
Het is alweer 4 uur als weer terug zijn in het daglicht, hoogste tijd dus om weer verder te gaan. We rijden nu naar de Cosmosphere, een ruimtevaartmuseum dat hier eigenlijk wel op een wat vreemde plek zit, want in de hele staat Kansas is verder niks te vinden dat met ruimtevaart te maken heeft. Gelukkig is het museum tot 7 uur open, dus we hebben nog wel even tijd. Het museum begint met de V-1 en V-2 raketten die door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog werden ontwikkeld. Er zijn zelfs een V-1 en V-2 raket te zien en dat is toch wel behoorlijk uniek. De belangrijkste raketingenieur bij de Duitsers was Werher von Braun, die zich aan het einde van de oorlog overgaf aan de Amerikanen. Hij zorgde er ook voor dat de Amerikanen het grootste deel van de overgebleven V-2 raketten in handen kregen, inclusief bijbehorende documentatie. Uiteindelijk zou Von Braun ook leiding geven aan het Amerikaanse project om een man op de maan te krijgen.
Het museum gaat hierna in op de wedloop tussen Rusland en Amerika om als eerste een mens in de ruimte te krijgen. Ondanks de kennis van Von Braun werd deze strijd glansrijk door de Russen gewonnen. Terwijl de Russen al een hond (Laika) in een baan om de aarde hadden gebracht, kwamen de raketten van de Amerikanen niet verder dan het lanceerplatform.

USA 2012 008

USA 2012 008

Maar de Amerikanen hadden uiteindelijk wel als eerste een man op de maan. De ontwikkeling daar naar toe wordt in het museum verder getoond aan de hand van de Gemini en Apollo-capsules. Een van de pronkstukken van het museum is de capsule van de Apollo 13, de vlucht die niet helemaal volgens plan verliep (Houston, we have a problem) en uiteindelijk een film met Tom Hanks opleverde.

USA 2012 009

USA 2012 009


USA 2012 010

USA 2012 010

Om half 7 zijn we het museum door (hoewel er genoeg te zien was om langer te blijven) en kunnen we ons buigen over de vraag waar we zullen overnachten. Ons oorspronkelijke doel was Russel, maar volgens Eva is dat nog meer dan 2 uur rijden. Maar tussen Hutchinson en Russel zit verder ook weinig meer en dus besluiten we maar in Hutchinson te blijven. We belanden op Melody Acres RV Park, wat in eerste instantie meer op een woonwagenkamp lijkt maar toch echt een camping moet zijn. Voor een nacht lijkt het ons goed genoeg. Als we een plek hebben gevonden en ons hebben ingeschreven rijden we terug naar Hutchinson. Helemaal aan het einde van Main Street blijken een paar restaurants te zitten. Hutchinson is ook typisch zo’n Amerikaans stadje waarbij bijna alle winkels en restaurants uit het centrum zijn vertrokken en nu allemaal aan de rand van de stad zitten. Downtown ziet er nogal verpauperd en mistroostig uit. We eten in de Village Inn, waar het eten verrassend goed smaakt. Alleen jammer dat ze geen bier schenken.
Na het eten gaan we weer terug naar de camping voor de normale dingen. Ook weer rond 12 uur naar bed.

Mileage eind: 1949,5 mijl
Vandaag gereden: 199,4 mijl
Totaal gereden: 1921,9 mijl

Geplaatst door Uris 23:16 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 26) Pagina [1] 2 3 4 5 6 »