Een Travellerspoint blog

USA 2012 - 19 maart: Chicago-Middleburry- Stony Ridge

sunny 25 °C

Om kwart over 5 gaat de wekker alweer. Na douchen, aankleden en laatste spullen inpakken checken we eerst uit en gaan dan ontbijten. De bus naar de camperfabriek zou om half 7 aankomen, maar is er uiteindelijk pas iets voor zevenen. Er is nog 1 ander stel uit ons hotel dat ook meegaat. Verder zit de bus al vol met vooral Nederlanders en nog een paar Duitsers.
Na 3 uur rijden komen we om 11 uur plaatselijke tijd (we zitten alweer in een andere tijdzone) aan bij de Coachmen camperfabriek in Middlebury, Indiana. Daar staan al een paar honderd Ford cabine-chassis klaar om verwerkt te worden tot camper..

USA 2012 134

USA 2012 134

Maar er staan ook ongeveer 25 spilspliternieuwe campers klaar om opgehaald te worden, en die moeten wij hebben. Nadat iedereen zich aangemeld heeft en koffie heeft krijgen we een korte en snelle presentatie over de formulieren, de verzekering, hoe te rijden met de camper, wat te doen bij ongelukken of pech, enzovoort. Het meeste weten wij eigenlijk al van de vorige keren.
Hierna is het wachten tot we opgeroepen worden om in groepjes instructie te krijgen over de camper zelf. Helaas zitten wij in de tweede groep en moeten we ruim half uur extra wachten. Gelukkig kunnen we mooi in het zonnetje zitten. We zoeken wel alvast onze camper op. Inderdaad het compacte type (19 foot) dat we hadden aangevraagd. Tijdens de camperinstructie horen we ook weer veel bekende dingen, maar omdat het toch weer een ander type camper is luisteren we toch maar mee. De rest van de groep gaat voor het eerst met een camper op stap, dus die kunnen we tussendoor nog even wat tips geven. Na de instructie doen we de inspectie van onze eigen camper, die er goed uitziet en waar geen schade o.i.d. op zit. Zou ook gek zijn bij een nieuwe camper natuurlijk. Bij de instructie is gezegd dat we alleen maar benzine met een octaangehalte van minstens 89 mogen tanken. Maar vorig jaar hadden we precies hetzelfde Ford onderstel met dezelfde motor en die deed het altijd prima op benzine met een octaangehalte van 87. Als Mellius de medewerker van RoadBear daarnaar vraagt antwoordt ie in eerste instantie dat de motor dan stuk gaat, maar hij zegt het wel met zo’n glimlach dat duidelijk is dat dat onzin is. Het is dus geen probleem en hij geeft dan ook toe dat ie zat te twijfelen of hij een eerlijk antwoord moest geven of het antwoord dat hij eigenlijk namens RoadBear zou moeten geven. Benzine met een octaangehalte van 87 is altijd minstens 10 cent per gallon goedkoper, dus op die manier besparen we toch wel het nodige.

USA 2012 136

USA 2012 136

Na de inspectie kunnen we het huurcontract ondertekenen en krijgen we de sleutels. Nadat we onze tassen in de camper hebben gezet en ook de kampeerstoelen hebben gekregen kunnen we eindelijk op pad. Het is dan tegen 2 uur. Na een paar kilometer stoppen we even om te kijken of we wel een koffiezetapparaat en een broodrooster hebben, maar die blijken we inderdaad, zoals het hoort, aan boord te hebben. Daarna rijden we al snel de Indiana Turnpike (Interstate 80/90) op richting het oosten. De ticketapparaten stellen Mellius voor een bijzondere lichamelijke uitdaging: de spiegels van de camper steken nog een halve meter uit de cabine, en de ticketautomaat is dus vanuit de cabine behoorlijk ver weg. Gelukkig heeft Mellius lange armen. Een automaat denkt zelfs dat we in een vrachtwagen rijden en biedt daarom het ticket op ongeveer 3 meter hoogte aan.

USA 2012 137

USA 2012 137

De Indiana Turnpike gaat over in de Ohio Turnpike en die rijden we verder af totdat we bij Toledo zijn. Daar zoeken we de KOA-camping in Stony Ridge op, waar verder nog maar een caravan staat. De camping is nog maar een paar dagen weer open en nog duidelijk aan het opstarten. Na uitpakken van onze spullen en inrichten van de camper rijden we naar Perrysburg om de nodige boodschapen doen. Met enige moeite vinden we alles bij elkaar. Daarna eten we bij de Chili’s waar de TexMex gerechten heerlijk smaken. Het is wel veel zodat we nog om een doggybag vragen om nog wat mee te kunnen nemen.
Terug op de camping drinken we nog een biertje en gaan om half 1 naar bed.

Mileage begin: 27,6 mijl
Mileage eind: 178,6 mijl
Vandaag gereden: 151 mijl
Totaal gereden: 151 mijl

Geplaatst door Uris 21:06 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

USA 2012 - 18 maart: Chicago

sunny 25 °C

8 uur staan we op. We ontbijten in het hotel wat nog verrassend goed blijkt te zijn al is het jammer van de plastic borden en het plastic bestek. We nemen weer een shuttle naar het vliegveld waar we onze metrokaart opwaarderen en dan weer in de trein stappen. Op station Clark stappen we van de blauwe lijn over op de roze lijn die een rondje op 1 hoog door downtown rijdt. In de buurt van de Willis Tower stappen we uit. De Willis Tower heette vroeger nog de Sears Tower en was toen nog de hoogste toren ter wereld. Nu heeft ie een andere naam gekregen en zijn er in de wereld k al een stuk of wat hogere torens. De Willis Tower is nog wel de hoogste toren van Amerika.

USA 2012 068

USA 2012 068


USA 2012 075

USA 2012 075

Er staan gelukkig geen lange wachtrijen, zodat we binnen een kwartier al in de lift naar boven zitten. Boven, op de 103de verdieping is het wel behoorlijk druk. Aan alle kanten heb je een mooi uitzicht over Chicago en Lake Michigan. Aan een kant zijn nu 3 nissen gemaakt met daarin een glazen vloer. Daar kijk je ongeveer 400 meter recht naar beneden, toch leuk als je hoogtevrees hebt. Als we zijn uitgekeken sluiten we aan in de rij voor de lift naar beneden.

USA_2012_001.jpg
USA_2012_003.jpg
Vanaf de Willis Tower beginnen we aan een Lonely Planet walking tour door downtown Chicago, waarbij we als eerste langs de Chicago Board of Trade, de aandelenbeurs van Chicago, komen. Iets verderop, in Adams Street zou een bord moeten zijn die aangeeft dat Route 66 daar begint maar helaas weten we die niet te vinden. Aan het einde van de straat staat het Art Institute, wat een heel groot en mooi kunstmuseum moet zijn maar we helaas geen tijd voor hebben om te bekijken. Vanaf daar wandelen we richting de oevers van Lake Michigan om even te kijken naar de Buckingham Fountain, bekend uit het begin van Married with Children. Helaas is ie op dit moment buiten gebruik gesteld.

USA 2012 094

USA 2012 094

Via het Millennium Park lopen we terug naar de Michigan Avenue. Het park in vrij recent gemaakt op de overkapping van een spoorwegcomplex. Er worden regelmatig optredens gegeven en ’s zondag ie het een populair wandeluitje zo blijkt. Er staat nog een grote spiegelende sculptuur die het effect van een lachspiegel heeft. Het is er erg druk. Via Washington Street komen we hierna uit op Daley Plaza, waar het gemeentehuis van Washington staat wat weer een rol speelt in The Blues Brothers. Daarna verlaten we de officiële route en lopen door naar Wacker Drive, de weg langs de Chicago River. Er is een River Walk die we aflopen tot aan de Wrigley Building aan de Michigan Avenue. Daar staat tegenwoordig een erg groot beeld van Marilyn Monroe. Uris gaat hier de uitdaging aan om het beeld zonder andere mensen op de foto te zetten wat met enig geduld nog lukt ook.

USA 2012 107

USA 2012 107


USA 2012 111

USA 2012 111

We lopen de Michigan Avenue verder af. Deze straat wordt ook wel de Magnificent Mile genoemd en is eigenlijk een grote winkelstraat. Bij de John Hancock Tower houdt het shopping gebeurn wel weer zo’n beetje op en keren wij ook om. Weer een heel stuk terug, ter hoogte van Illinois Street nemen we, na een tijdje wachten, de gratis shuttlebus die ons naar de Navy Pier brengt. Ook een must see in Chicago hoewel het in feite niet meer is dan een familiepretpark. Omdat het zondag is en mooi weer is het er erg druk. Nadat we de hele pier bekeken hebben gaan we naar het reuzerad, waarvandaan we op 50 meter hoogte nog eens naar de skyline van Chicago kunnen kijken.

USA 2012 126

USA 2012 126

Weer terug richting downtown willen we weer de shuttlebus nemen maar die komt maar niet, zodat we de kilometer naar Michigan Avenue maar gaan lopen. Op Michigan Avenue gaan we op zoek naar een restaurant. Michael Jordan’s Steakhouse lijkt ons wel wat totdat we zien dat de prijzen op het menu beginnen bij $ 44,-. Dat vinden we toch wat overdreven en dus kijken we nog even verder. En al snel vinden we wel een restaurant met redelijke prijzen, goed eten en goed bier. Wel een slechte ober want die zien we niet meer terug nadat hij de bestelling heeft opgenomen en het bier heeft gebracht.
Na het eten pakken we weer de metro naar het vliegveld. Daar wachten we weer op de shuttle naar het hotel. Als er na een half uur nog geen shuttle spontaan is langsgekomen bellen we maar een keer. Het blijkt dat de shuttle alleen op verzoek langskomt op de plek waar wij staan. Na ons belletje komt hij gelukkig toch nog snel. Al met al is het al 11 uur als we bij het hotel aankomen. Na nog een biertje gaan we rond 12 uur naar bed.

Geplaatst door Uris 19:17 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

USA 2012 - 17 maart: Groningen - Chicago

sunny 24 °C


Om half 5 staan we op, enigszins verbaasd aangekeken door de katten. Tegen half 6 vertrekken we waarna we over uiterst rustige snelwegen om kwart over 7 op Schiphol aankomen. Het is de dertiende keer dat Mellius naar de USA gaat, en om het lot nog verder te tarten zet hij de auto in rij 313 (toevallig ook het nummerbord van de auto van Donald Duck).
Bij de balie van United zijn we redelijk vlot aan de beurt. De niet heel erg vriendelijke mevrouw achter de balie wil weten waar we de zullen verblijven de eerst nacht, iets wat Mellius bij de online check-in de vorige dag ook al allemaal heeft ingevuld. Op zijn protest zegt ze iets wat er op lijkt dat d hele online check-in een wassen neus is.
Nadat we door de douane zijn gegaan drinken we een kop koffie en eten nog een koek en gaan rond 9 uur maar eens richting de gate. Bij de beveiliging wil de beambte ook ons vluchtschema voor de terugreis en heeft hij ook nog de bankpas nodig waarmee onze vlucht is betaald. Apart. Hierna kunnen we meteen het vliegtuig in. Het is een vrij oude Boeing 767-300 van het oude United Airline, met piepkleine TV-schempjes en een verouderd entertainment systeem met maar 6 zenders. De beenruimte hebben we ook wel eens ruimer gezien. De vlucht is zoals normaal niet erg spannend. Wel weer jammer dat tegen de tijd dat de stewards bij ons zijn de afgezaagde keuze Chicken or Pasta is gereduceerd tot alleen pasta. Het smaakt redelijk.

United Airlines

United Airlines

Om 1 uur plaatselijke tijd landen we op het vliegveld van Chicago. We gokken er deze keer eens op dat we als gezin maar 1 douane-formulier hoeven in te vullen, maar helaas blijkt dat een verkeerde gok en moet Uris alsnog een formulier invullen. Tegen de tijd dat dat gebeurd is en we ook de andere plichtplegingen achter de rug hebben is de rij achter ons al helemaal verdwenen. Bij de bagageband zijn dan zelfs onze tassen er al afgehaald.
Weer op openbaar terrein gaan we op zoek naar de shuttle naar ons hotel. Na een kwartiertje wachten komt er een voorbij. In het hotel zetten we onze spullen, rusten even uit en gaan dan weer naar beneden om de shuttle terug naar het vliegveld te nemen. Daar kost het enige studie voordat we het kaartjessysteem snappen, maar uiteindelijk concluderen we dat we voor $5,- een kaart kunnen kopen die we later weer kunnen opladen. Als we er ook uit zijn hoe de kaart in de toegangspoortjes moet kunnen we in de metro stappen. In zo’n 50 minuten rijden naar een station vlakbij het United Center waar de Chicago Bulls vanavond tegen de Philadelphia 76-ers spelen. Het United Center is aan de buitenkant erg lelijk maar wel heel groot. Aan een kant staat een levensgroot standbeeld van Michael Jordan die hier toch zo’n beetje heilig is verklaard. Er is verder nog niks open en daarom lopen we maar een stukje terug om bij een wat morsig kippenrestaurant een kipburger met patat te bestellen. Het smaakt verrassend goed al zijn de burger en het zakje friet wel wat klein. Om een uur of 6 zijn we terug in het United Center. Daar blijken onze via Stubhub.com gekochte kaartjes gelukkig echt te zijn. Mooi systeem toch. De rugzak van Mellius moeten we wel bij de garderobe achterlaten. Bij de kaartjescontrole krijgen we nog een gratis groene pet. Het is vandaag St. Patrick’s Day en dat betekent veel mensen in het groen, veel Ierse dansgroepjes terwijl ook de Bulls zelf in een groen tenue spelen.
Onze plekken zijn vrij hoog, waar je wel wat ver van het veld zit maar je wel goed overzicht hebt. De wedstrijd begint uiteraard met het luid toegejuichte Amerikaanse volkslied. Het is natuurlijk erg chauvinistisch en nationalistisch maar toch ook wel weer een kippeveldmoment. De Bulls beginnen erg slecht aan de wedstrijd. De schoten vallen totaal niet waardoor het na 5 minuten 9-0 voor Philadelphia staat. Pas dan scoren de Bulls een keer. Het eerste kwart eindigt uiteindelijk in 11-24. In het tweede kwart gaat het iets beter, maar lijkt het eigenlijk nog steeds nergens op. Doordat Philadelphia ook niet best speelt is de achterstand bij rust slechts 6 punten. Helaas doet de ster van de Bulls, pointguard Derrick Rose, niet mee. Het is opvallend dat er bij de Bulls in ieder geval 2 spelers zijn die nauwelijks kunnen of mogen schieten, een Turk en de andere ster van het team , nummer 13, Noah.

USA 2012 007

USA 2012 007


USA 2012 018

USA 2012 018

Bij de eerste lopen alle tegenstanders snel weg als hij de bal heeft omdat ze weten dat hij niet gaat schieten, de tweede heeft veel gelegenheid om eens een schotje te wagen maar terwijl het publiek smeekt om eens te schieten passt hij de bal toch maar weer door.
In de rust worden we vermaakt met een grote groep Ierse dansers en toch wat andere activiteiten op het veld. Je hoeft je hier niet te vervelen want bij elke time-out of andere reden dat het spel stilligt treedt er wel iemand of een groep op of worden er dingen in het publiek geschoten.
De tweede helft gaat het alweer beter met de Bulls en voel je dat de wedstrijd gaat kantelen. Philadelphia is ook wel erg afhankelijk van 1 speler, Jrue Holiday, die in totaal 27 punten maakt terwijl zijn teamgenoten er gemiddeld niet meer dan 6 maken. Het derde kwart eindigt in 64-59. In het vierde kwart bouwen de Bulls de voorsprong nog verder uit zodat de eindstand 89-80 wordt.
Na de wedstrijd lopen we terug naar de metro die ons in een dikke 50 minuten terug brengt naar het vliegveld. Daar moeten we nog een 20 minuten wachten voordat er een shuttle naar het hotel langskomt. Terug in het hotel drinken we nog wat en gaan om een uur of 12 naar bed, na een dag die al met al bijna 26 uur geduur heeft.

Geplaatst door Uris 10:08 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (3)

USA 2011 - 12 juni: Las Vegas

DSC_1031

DSC_1031

DSC_1017

DSC_1017

ZZondag 12 juni Zon, 35 graden We zetten geen wekker en slapen lekker uit, wat er op neer komt dat we om 10 uur opstaan. Na douchen enzo lopen we naar de Denny´s iets verderop aan Las Vegas Boulevard. Daar staat de wachtruimte echt helemaal vol, en daarom besluiten we maar naar een ander restaurant te gaan. Het wordt de Peppermill, waar ook mensen wachten, maar de wachttijd iets van 20 minuten zou moeten zijn. We laten ons maar op de wachtlijst zetten. Na zon 20 minuten is zon beetje iedereen die voor ons was verdwenen, en zien we grotere groepen die na ons kwamen al richting tafel vertrekken. Als we even informeren zegt de hostess dat we moeten wachten tot een kleinere groep (ook 2 mensen) vertrekt. Maar toch, hoe toevallig, meteen daarna zijn we aan de beurt. En krijgen we een grote tafel... Uris bestelt French Toast met fruit, Mellius een waffle met fruit, en het resultaat is een bord met een enorme berg vers fruit met slagroom. Het smaakt heerlijk. Na het ontbijt lopen we terug naar de camping waar we eerst maar eens de was gaan doen. Terwijl die draait gaan wij naar het zwembad waar we een hele tijd lekker afkoelen in het water en relaxen op de ligstoelen aan de kant. Een heerlijk vakantiegevoel, alleen even onderbroken omdat de was in de droger moet. Na een kwartiertje bubbelen in de hottub gaan we om kwart over 4 maar weer eens richting camper. Daar eten en drinken we nog wat en lopen dan door Circus Circus naar Las Vegas Boulevard. Bij een automaat kopen voor $7,- p.p. een dagkaart voor de bus die 24 uur per dag heen en weer pendelt over de Strip. De bus brengt ons vervolgens naar de Stratosphere Tower, waar je op zon 300 meter hoogte een mooi uitzicht hebt over Las Vegas. En je ook ziet dat het behalve de casinos de stad niet zo heel veel voorstelt. Bovenop de toren kun je een paar heel leuke dingen hebt als je hoogtevrees hebt. Zoals een soort van bungeejumpen vanaf 300 meter hoogte, een ronddraaiende gondel waarbij je 300 meter de diepte inkijkt, en een slee waarmee je zo naar beneden lijkt te storten, maar dan weer net op tijd stopt. Om dan nog net een stukje naar beneden te zakken als je het niet verwacht. Persoonlijk vinden wij kijken hiernaar wel genoeg. Weer veilig beneden is het ook alweer tijd om een hapje te gaan eten. In het casino bij de toren zit een jaren-50 diner die ons wel leuk lijkt. Dat valt toch wat tegen als we de menukaart zien, en helemaal als blijkt dat de serveersters en serveerders om de beurt een stukje zingen. Het laatste negeren we maar een beetje, en van de menukaart kiezen we maar het beste, namelijk Mac and Stew. Wat uit stoofvlees blijkt te bestaan met macaroni en kaas. Het smaakt redelijk. Na het eten nemen we de bus naar het midden van de Strip, waar we uitstappen ter hoogte van Mirage. Als we bij Bellagio aankomen beginnen daar net de fonteinen met hun beroemde bewegingen op muziek. Omdat er over een kwartier een nieuwe voorstelling is en we deze keer geen perfecte plekken hadden besluiten we maar even een kwartiertje op de volgende voorstelling te wachten. En zo zitten we dan eerste rang om de fonteinen nog een keer bezig te zien. Daarna wandelen we weer verder langs de verschillende casinos. Bij Excalibur keren we om en steken de straat over. Op de terugweg komen we langs een Coca Cola Store die echter al dicht blijkt te zijn. De M&M Store is nog wel open en is ook wel leuk om te kijken. In een souvenirwinkel waar we eigenlijk alleen een paar flessen water willen kopen ontdekt Uris een leuk jurkje wat ook niet zo heel prijzig is ($49,-). Na passen blijkt het ook nog eens leuk te staan, en dus gaat het mee. We wandelen hierna weer verder, onder andere langs het Flamingo hotel waar we 3 jaar geleden nog een nacht logeerden, en gaan ook The Venetian nog even binnen. Gek genoeg kunnen we het casino ook zo snel niet vinden. Eigenlijk vinden we het ook wel mooi geweest, en dus pakken we de bus terug naar de camping. In Circus Circus is het nog redelijk druk, op de camping niet. Wij drinken nog een biertje en gaan dan om half 3 maar eens slapen. Mileage: 33817 mijl Vandaag gereden: 0 mijl Totaal gereden: 1301 mijl

DSC_1015

DSC_1015

Geplaatst door Uris 5:44 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

USA 2011 - 11 juni: Tecopa - Las Vegas

Zon, 35 graden
Na een warme en eenzame nacht als enige campinggasten staan we om 8 uur weer op. Na het douchen gaan we nog even in het hete mineraalwaterbad zitten. De temperatuur van het water is 40 graden. Heel lang blijven we dan ook niet zitten. Ontbijten doen we deze keer in de camper. Om 10 voor 10 vertrekken we. Dwars door de woestijn rijden we zuidwaarts naar Baker, waar we maar weer een keer tanken voordat we weer verder de woestijn intrekken. Bij de betaalautomaat kun je hier gewoon een pinpas gebruiken, toch wel gemakkelijk. Regular kost hier trouwens $4,35 per gallon, de hoogste prijs die we tot nu toe betaald hebben. Maar we zijn nog relatief goedkoop uit want andere tankstations rekenen $4,69 per gallon. Na het tanken doen we nog even wat boodschappen (vooral drinken) en rijden dan verder. Nadat we de Interstate 15 zijn overgestoken komen we weer op een eenzame woestijnweg. Na 35 mijl passeren we het gehucht Kelso en zon 18 mijl verder rijden we Interstate 40 op richting het oosten. Bij afslag 100 verlaten we de interstate weer. Helaas zien we meteen een bordje staan dat de Mitchell Caverns gesloten zijn, en dat was nou net het doel van de reis! Om dat we er toch zijn en je er nog een mooie wandeling schijnt te kunnen maken rijden we er toch nog maar even heen. Om daar te zien dat het hele Providence State Park, waarvan de grotten deel uitmaken, vandaag dicht is. We keren maar weer. Voordat we verder gaan plakken we eerst nog maar eens de rechterbuitenspiegel vast met Ducktape. Na 15 mijl terugrijden zijn we weer op de Interstate 40. Die volgen we tot afslag 133 waar de US-95 richting Las Vegas nemen. Na zon 30 mijl op deze weg verlaten we Californië en rijden we Nevada binnen. Bij het eerste tankstation in Nevada nemen we even pauze. De eerste casinos hebben we dan al gezien. Vlak onder Las Vegas komt de US-95 samen met de US-93. Een stukje verder slaan we af om de Boulder Highway op te gaan. Na nog een 10 mijl rijden zien we de vestiging van Cruise America, waar we iets willen gaan laten doen aan de rechter buitenspiegel. De man achter de balie roept er meteen een monteur bij. Die gelooft gelukkig ons verhaal dat de spiegel door de slechte wegen in Californië is losgetrild. Hij neemt de camper mee en brengt hem na zon 20 minuten terug met een complete nieuwe spiegelunit. Een rekening krijgen we verder niet, dus we gaan er vooralsnog maar vanuit dat het service van de zaak is. Helemaal blij rijden we verder naar het centrum van Las Vegas. Na een kleine omweg komen we om kwart over 5 aan op de KOA-camping naast casino Circus Circus aan de Strip. Daar hebben ze onze reservering gelukkig ontvangen. We krijgen een best aardig plek op deze grote camping waar ook al veel andere Cruise America campers staan. Een heel verschil met de camping van gisteren. Nadat we nog wat hebben gegeten en gedronken gaan we om een u of 6 maar eens zwemmen. Het is niet heel druk in het zwembad. Na wat gedobberd te hebben gaan we maar eens de sauna in die ze hier hebben. De temperatuur is er echter niet superheet, en de gebruikte houtsoort geeft ons helaas ook niet het echte saunagevoel. Na even zwemmen, een kwartierje bubbelen in de hottub en nog even zwemmen gaan we om half 8 weer terug naar de camper. Om 8 uur lopen we naar het Circus Circus casino naast de camping.Het is erg druk in het casino. Na enig zoeken vinden we een restaurant om te eten. Het wordt de Garden Grill in het casino. Het eten smaakt er best goed. Met een volle maag bekijken we de rest van het casino en lopen dan Las Vegas Boulevard, oftewel The Strip op. Bij Palazzo keren we om en lopen we weer terug naar de camping. Daar drinken we nog 2 biertjes en gaan laat, om een uur of 2, slapen. Mileage: 33817 mijl Vandaag gereden: 294 mijl Totaal gereden: 1301 mijl.

Geplaatst door Uris 5:42 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

(Berichten 16 - 20 uit 26) « Pagina 1 2 3 [4] 5 6 »